De vele gedaantes van Lyenn

Frederic Lyenn Jacques laat zich niet makkelijk in één vakje murwen. Niet in het instrumentale improvisatietrio Dans Dans, niet als handlanger in de band van Mark Lanegan, en niet in de eigenzinnige, mysterieuze wereld van zijn solotraject Lyenn. Met dat laatste stelt hij het nieuwe album Adrift voor aan het Gentse publiek.

Toch? Ja en neen, zo blijkt. Zo zijn de muzikanten die Lyenn vergezellen niet dezelfde als met wie hij z’n nieuwe plaat opnam, maar leden van ChampdAction. ‘Een collectief, vooral werkzaam in hedendaags klassiek, bestaande uit goede vrienden van me, met wie ik vaak afspreek om samen te spelen of van gedachten te wisselen over muziek. 

We maken in opdracht van deSingel in Antwerpen een muziekvoorstelling, en zullen songs uit de
nieuwe plaat brengen, maar ook nieuwe composities, en combinaties van beide. Dat de release van m’n album samenvalt met die residentie in de deSingel is een mooie gelegenheid om verschillende facetten van mijn muziek uit te diepen. 

Bestaande teksten, of fragmenten eruit, op nieuwe of herwerkte melodieën, maar ook andersom. Het wordt dus een soort hybride.’ 

Bestaande teksten, of fragmenten eruit, op nieuwe of herwerkte melodieën, maar ook andersom. Het wordt dus een soort hybride.

De vele wegen van een song 

Vreemd, lijkt het: nieuwe muziek live in herwerkte versies spelen, nog voor het publiek er zich vertrouwd kan mee maken. Zo niet voor Lyenn: 

‘Ik was zelfs van plan om in één keer drie nieuwe albums uit te brengen. Met daarop dezelfde songs, maar in andere gedaantes. Dat is wat me stoort aan het concept van platen maken: het is een afgewerkt product. Terwijl het eindresultaat natuurlijk nooit het enige mogelijke resultaat is. Verandering en improvisatie zijn een essentieel onderdeel van hoe ik muziek benader. 

In Dans Dans komt dat heel sterk tot uiting. De muziek beweegt altijd in functie van het moment. In jazz wordt zoiets algemeen aanvaard, waarom zou het ook niet in hedendaagse klassiek kunnen? 

Zelfs in uitgeschreven partituren is er ruimte voor interpretatie. We gaan dus de identiteit van mijn songs bestuderen én ontleden, onder andere met modulaire synths, voorgeprogrammeerde drums, en zelfs algoritmes.’ 

Dat is wat me stoort aan het concept van platen maken: het is een afgewerkt product. Terwijl het eindresultaat natuurlijk nooit het enige mogelijke resultaat is. Verandering en improvisatie zijn een essentieel onderdeel van hoe ik muziek benader.

De vele noemers van de mens 

Het is met muziek niet anders dan mensen, aldus Lyenn: ‘Je identiteit als persoon wordt in grote mate bepaald door de projectie van een ander. Mensen vormen zich een beeld van wie je bent, op basis van hun eigen kader. Telkens je iemand opnieuw tegenkomt ben je voor die persoon wie je was in hun herinnering. En je zal die vorm, van die geprojecteerde persoonlijkheid, ook aannemen. Net omdat niemand één iemand is. 

Ik ben drietalig opgevoed, en ik weet van mezelf dat ik niet dezelfde persoon ben in het Frans, Engels, of Nederlands. Met muziek, of toch de mijne, is het net zo.’ Moeilijk voor concertprogrammatoren, geeft hij toe. 

Telkens je iemand opnieuw tegenkomt ben je voor die persoon wie je was in hun herinnering. En je zal die vorm, van die geprojecteerde persoonlijkheid, ook aannemen. Net omdat niemand één iemand is.

‘Ik vind het lastig om onder één bepaalde noemer te vallen. ‘Singer- songwriter’, daar voel ik me niet echt thuis. Het schept de verwachting dat ik live enkel solo op gitaar of piano speel. Ik schrijf mijn liedjes zo, hoor, maar die kunnen evengoed uitgroeien tot een technotrack of een punknummer. Boekingsagenten hebben het daar moeilijk mee. 

‘Ja maar, we weten niet hoe het gaat klinken’, zeggen ze dan. Ik kan de bezoekers van de Handelsbeurs alvast geruststellen: je zal zeker niet minder Lyenn horen, maar net méér!’

za 15.02 Lyenn & ChampdAction: ‘Vocal Tract XT’
Van gefluister naar extase

Dit artikel van Jonas Boel verscheen in de maandbrochure dec-feb

Gepubliceerd op do 05.12.19