Waits / Weill: Ictus, Kris Dane & Judith Vindevogel

Programma

Muziek van Tom Waits en Kurt Weill
Bewerkt door François Deppe, Fabian Fiorini en Jean-Luc Fafchamps
Gebracht door Ictus, Kris Dane en Judith Vindevoghel

Het Ictus ensemble zal vanaf dit seizoen concerteren in de Handelsbeurs. Het concert 'Waits / Weill' werd voor het eerst opgevoerd naar aanleiding van 'Brugge Cultuurhoofdstad 2002' en kende groot succes. Tom Waits heeft twee opera's geschreven, waaruit Ictus 'concertaria's' voorstelt. Rock- en blueszanger Kris Dane brengt een messcherpe vertolking van nummers uit 'The Black Rider' en 'Franks Wild Years'. Kurt Weill is de verwant en tegenpool van Tom Waits. Judith Vindevogel zingt songs uit zijn 'Mahagonny', 'Dreigroschen Opera', 'Happy End' en 'Lady in the Dark'. De Amerikaanse blueszanger Waits plaatst de Berlijnse componist Weill in perspectief. Ze beschikken over eenzelfde melodisch genie, eenzelfde gevoel voor verontrustende afwijkingen in de harmonie en dezelfde manier om de drie hoofdthema's van de populaire zang te benutten: revolte, de amoureuze klaagzang en de dronkenschap. Voor dit project werden de instrumentale partijen van Waits en de orkestrale partituren van Weill bewerkt voor kamermuziekensemble. De Belgische componisten François Deppe, Fabian Fiorini en Jean-Luc Fafchamps namen deze opdracht met verve voor hun rekening.

"De nieuwe arrangementen (door François Deppe, Jean-Luc Fafchamps en Fabian Fiorini) respecteerden het anarchistische karakter van de songs van Waits en de bijtende toon van Weill. Maar de echte uitdaging lag in de zang, waar zangeres Judith Vindevogel zich een fenomenale Weill-vertolkster toonde. Haar brede expressieve palet van hoge uithalen tot wrang parlando gaf zelfs de bekendste Weill-nummers als 'Surabaya Johnny' en vooral 'Seeräuber-Jenny' een verrassend sterke impact.
 
Rockzanger Kris Dane had de ondankbare taak om het schuurpapieren timbre en onnavolgbare idioom van Tom Waits te doen vergeten in songs uit Franks wild years en The black rider. Dat lukte hem best, al dan niet geholpen door de vondst om tegelijk in een micro en een megafoon te zingen. Het gaf zijn stem het nodige scherpe randje." (De Standaard, 6 mei 2002)