Ron Sexsmith 'Long Player Late Boomer'

De titel van het langverwachte nieuwe album van de Canadees Ron Sexsmith is 'Long Player Late Bloomer' geworden. De plaat werd geproduceerd door Bob Rock (bekend van zijn werk met o.a. Metallica en Michael Buble) en in Los Angeles, Toronto en Vancouver opgenomen. Sexsmith kreeg daarbij de hulp van een indrukwekkend lijstje muzikanten, onder wie gitarist Rusty Anderson (Paul McCartney), bassist Paul Bushnell (Elton John, No Doubt), toetsenist Jamie Edwards (Aimee Mann) en drummer Josh Freese (Devo, Nine Inch Nails). 'Long Player Late Bloomer' werd in Europa uitgebracht op 28 februari en op 4 mei stelt Ron Sexsmith het album voor in Gent.

"Ron Sexsmith is dé definitie van een songwriters’ songwriter. Elton John zei ooit dat Ron Sexsmith de stem van een engel heeft, Chris Martin ging in duet met hem op Gold In Them Hills, Nick Hornby vernoemde een boek naar een van zijn nummers, Bruce Springsteen gebruikte Sexsmiths versie van de klassieker Comrade Fill No Glass For Me als opwarm-nummer tijdens zijn tournee, Elvis Costello is groot fan en tourde meermaals met hem, Bob Dylan draait zijn nummers in zijn Radio Hour show en vele artiesten waaronder Rod Stewart, Tom Jones, Elvis Costello en recentelijk Michael Bublé hebben nummers van hem opgenomen. Toch heeft het verlegen genie Ron Sexsmith van het grote publiek nooit de waardering gekregen die hij verdient. En dat is opmerkelijk, want de albums van Ron Sexsmith zijn altijd van uitzonderlijke schoonheid en zonder uitzondering kwalitatief hoogstaand. Zo ook zijn op 28 februari te verschijnen nieuwe album Long Player Late Bloomer."

> Website Ron Sexsmith
> Lees meer op Written In Music.

Support: Hannelore Bedert

Hannelores debuutalbum 'Wat als' (2008) werd overladen met zoveel superlatieven dat iedereen schrik kreeg voor album n° 2. Terwijl de loftrompetten na het debuutalbum 'Wat als'  nog te horen waren, speelde Hannelore ongestoord in Vlaanderen en Nederland. Met een bende heerlijke muzikanten. En vooral: met ontzéttend veel goesting. Wie kwam kijken, zag hoe Hannelore haar plaats vond. Niet meer weggedoken achter een gigantische piano, maar vlak voor uw neus, zonder gêne. Met luide stem en fluisterend. En opnieuw: vooral met ontzettend veel goesting. Om te spelen én te schrijven.
'Uitgewist' (2011), het gevreesde tweede album, bleek een schot in ieders roos en het regende opnieuw sterren.

“Het beste gesprek op café dat u nooit hebt gehad. Genante herkenbaarheid die door de juiste muzikale toetsen net genoeg afstand bood. Dat was Hannelore Bederts debuut. En dat is Uitgewist allemaal in het kwadraat. Het is een dubbele flikflak vooruit. Dat weeë gevoel tussen pijn en minzame ontroering, dat is Uitgewist.” (PN, Goddeau)

"Nu overtreft ze opnieuw de verwachtingen. … Bij gebrek aan beter wordt Bedert gemakshalve in het hokje van de kleinkunst gestopt, maar deze cd illustreert hoe enggeestig en absurd zo'n term is. … Het in de eerste plaats een bloedmooie, tijdloze popplaat die volop ontroert en al na een paar keer luisteren van die aard is, dat je beseft dat niemand zo melancholisch kan zijn als Hannelore Bedert.” (BS, De Morgen).

Met Bart Van Lierde op bas

> Website Hannelore Bedert
> Beluister Hannelore Bedert op Myspace