Konstantin Lifschitz

Programma

Deze Russische pianovirtuoos is nog geen 30 jaar oud, maar intussen van bijzonder getalenteerd wonderkind uitgegroeid tot een van de markantste muzikanten van zijn generatie. Pianospelen begon voor hem niet met Mozart, Beethoven en Chopin, maar met Rameaus ‘Tambourin’, een werk dat hij speelde op zijn allereerste concert – Lifschitz was toen welgeteld vier jaar oud. Als tienjarige soleerde hij al in een Bachprogramma met strijkorkest – zijn cd-opnames van Bachwerken oogstten in de jaren ‘90 heel wat internationale bijval. Lifschitz’ grootste drijfveer is de queeste naar zijn eigen zeggingskracht en uitdrukkingsmiddelen: het spelen van Bachs muziek helpt hem naar eigen zeggen op deze uitputtende maar vreugdevolle zoektocht. Hij is trouwens van mening dat dictie het beste criterium is om uitvoerende musici te identificeren; door dictie wordt ordinaire reproductie een bijzonder krachtige artistieke interpretatie. Na studies in Londen verbleef hij enige jaren in Italië, waar hij zich voornam op luisteraars een soort pantheïstische perceptie van de natuur over te brengen. Deze visie vertolkt hij ook aan het Royal College of Music in Londen, waar hij sedert vorig jaar Fellow is. Vandaag neemt hij ook fenomenen als middeleeuwse architectuur, de bizarre onbeweeglijkheid van het Japanse theater en ‘lyrische grootstedelijkheid’ in zijn muzikaal denken op. Kortom, een vreemd maar bijzonder boeiend artiest.