Hooverphonic

Wat voorafging: Hooverphonic entert anno 1996 de Belgische ether met het album A New Stereophonic Sound Spectacular. Single '2 Wicky' wordt meteen opgepikt door regisseur Bernardo Bertolucci voor zijn film Stealing Beauty. Het is het begin van een internationaal succesverhaal, waar Hooverphonic met elke nieuwe release een extra hoofdstuk aan toevoegt. Wanneer de groep in 2006 zijn tiende verjaardag viert met de best-of Singles 96-06 gaat de teller van de cd-verkoop over het miljoen stuks. Een jaar na de release van hun zevende langspeler, The President of the LSD Golf Club (2007), het meest experimentele album van hun discografie, beslist zangeres Geike Arnaert om zich op een solocarrière te concentreren. Alex Callier en Raymond Geerts, de bezielers van de band, starten een zoektocht naar een nieuwe zangeres.

De rest is geschiedenis: De ideale kandidate moet aan vier eisen beantwoorden: een unieke stem, karakter, goed in de groep liggen, de back catalogue kunnen herinterpreteren. Meer dan 1000 kandidaten van over de hele wereld wagen hun kans. Daaruit sprong één meisje naar voor: Noémie Wolfs. Afkomstig uit Scherpenheuvel-Zichem, met zo goed als geen muzikale achtergrond.
 
Raymond Geerts: ‘Die bedriegt de boel!’ (Zijn eerste gedachte wanneer hij de demo hoort)
Alex Callier: ‘Hoeveel autotune is daaraan te pas gekomen?’ (De eerste vraag die bij hem opkomt na het beluisteren van de songs)
Noémie Wolfs: ‘Eikel!’ (Haar eerste reactie wanneer Alex Callier haar na een paar maanden radiostilte opbelt met het goede nieuws)
 
De groep start onmiddellijk met opnames van een nieuwe plaat. De opzet is simpel: terug naar de roots van Hooverphonic. Materiaal is er genoeg. Er zijn een paar oude songs die vroeger nooit ‘af’ raakten maar nu, dankzij de nieuwe zangeres, moeiteloos ingeblikt worden ('Anger Never Dies', 'Danger Zone'). En er zijn een pak nieuwe nummers ontstaan tijdens jamsessies tussen Callier en Geerts (titelsong 'The Night Before', 'How Can You Sleep' en 'One, Two, Three'). 'Identical Twin' is dan weer een nieuwe vrucht van de samenwerking tussen Callier en Cathy Denis, die eerder hits opleverde als 'Jackie Cane' (2001) en 'The Last Thing I Need Is You' (2003).
De inspiratiebronnen zijn even groots gebleven als altijd: met zijn rijke orkestratie echoot The Night Before het beste van Burt Bacharach, Ennio Morricone en John Barry, en klinkt het toch weer onmiskenbaar als Hooverphonic. Een oordeel over het resultaat laten ze aan de kenners over. Zelf zijn ze er voldoende van overtuigd.

Noémie Wolfs: ‘Raymond is begot een jaar ouder dan mijn vader.’
Raymond Geerts: ‘Ik had het nog zo gezegd aan Alex: laten we een dwerg nemen van 75 jaar. Dan ben ik niet langer de kleinste en niet meer de oudste van de band.’
Alex Callier: ‘Ik heb het aangename gevoel dat we met Noémie verder zullen raken dan voorheen mogelijk was.’